Naziemna radiolatarnia NDB (Non-directional Beacon) wraz z odbiornikiem znajdującym się na pokładzie statku powietrznego (np. radiokompas lub urządzenie ADF - Automatic Direction Finder) tworzą jeden z podstawowych systemów radionawigacyjnych. Odbiornik pokładowy po dostrojeniu do częstotliwości radiolatarnii NDB wskazuje kurs dolotu do latarni z dokładnością do kilku stopni, ułatwiając między innymi podejście do lądowania. Urządzenia te są stosowane zarówno w lotnictwie cywilnym jak i wojskowym.
Radiolatarnia NDB (Non-directional Beacon) jest naziemnym nadajnikiem bezkierunkowym, pracującym na falach średnich (od 190 do 535 kHz). Nadawany sygnał zawiera znak rozpoznawczy w postaci trzech znaków alfabetu Morse'a, powtarzany co około 30 sekund. Znaki Morse'a są nadawane tonem 1020 Hz. Przerwa między znakami w tej samej grupie emisji wynosi 600 ms. Zasięg sygnałów NDB zależy od mocy nadajnika i pory nadawania. Dla radiolatarni o mocy 100 W zasięg w dzień wynosi około 350 km, w nocy około 50% więcej, ze względu na lepsze warunki propagacji fal średnich.
Podstawowe dane taktyczno - techniczne:
- Zakresy pracy 190 - 535 kHz, 500 - 1250 kHz lub 1500 - 1800 kHz
- Moc wyjściowa od 25 do 100 W (100-400 W PEP)
- Panel zdalnego sterowania
- Obudowa IP66 lub system mocowania Rack
- Programowalne mikro-przełączniki
- Obwód automatycznego wyłączania
- Kodowanie alfabetem Morse'a
- Opcjonalne nadajniki głosowe
- Pełny system składa się z dwóch redundantnych nadajników i modułu auto-transmisyjnego
powrót
